EL JARDÍN DE PSIQUE

Ο ΘΗΣΕΑΣ ΚΑΙ Ο ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ

Ο Μίνωας έμενε στην Κρήτη και ήταν ο βασιλιάς του νησιού. Στα ανάκτορα του Μίνωα ο Δαίδαλος είχε οικοδομήσει ένα λαβύρινθο, όπου ο βασιλιάς έκλεισε το Μινώταυρο, ένα τέρας που είχε μισό σώμα ανθρώπου και μισό σώμα μεγάλου ταύρου.
Ο Μινώταυρος έτρωγε ανθρώπους, ώστε ο Μίνωας να αναγκάσει τους Αθηναίους να του στέλνουν κάθε χρόνο επτά νεαρούς κι επτά κοπέλες για να τους φάει το τέρας.
Στην Αθήνα βασίλευε ο Αιγέας, που είχε ένα γιο, το Θησέα. Όταν ο Θησέας έγινε ένα γενναίο παλικάρι, είδε πώς μερικοί του φίλοι αναγκάστηκαν να πάνε στην Κρήτη για να πεθάνουν στα χέρια του Μινωταύρου.
Αποφασισμένος τότε να τους βοηθήσει, πήγε να μιλήσει με τον πατέρα του για να του πει ότι ήθελε να συνοδέψει εκείνους τους φίλους και έτσι να προσπαθήσει να τους γλιτώσει.
Αν και ο Αιγέας φοβόταν πολύ για το γιο του, τελικά τον άφησε να πλεύσει στην Κρήτη με τα υπόλοιπα θύματα.
Όταν έφτασαν στο νησί, ο βασιλιάς, η βασίλισσα και η κόρη τους, που λεγόταν Αριάδνη, δέχθηκαν τους Αθηναίους, τους οδήγησαν στην Κνωσό, την πρωτεύουσα, και εκεί τους φυλάκισαν.
Αλλά η Αριάδνη, μόλις είδε το Θησέα, τον ερωτεύτηκε τρελά και ήθελε να τον γλιτώσει.
Εκείνη τη νύχτα η Αριάδνη πήγε στη φυλακή, όπου βρισκόταν ο Θησέας, και του είπε ότι τον αγαπούσε και θα τον βοηθούσε να σκοτώσει το τέρας, αν την έπαιρνε μαζί του όταν γύριζε στην πατρίδα του. Τότε του έδωσε ένα ξίφος και ένα κουβάρι κι έπειτα έφυγε κρυφά στα ανάκτορα του πατέρα της.
Την επομένη μέρα ο Μίνωας πήγε στη φυλακή και ανακοίνωσε τους αιχμαλώτους ότι ήταν ώρα να πάνε στο λαβύρινθο. Όταν έφτασαν εκεί, οι δούλοι άνοιξαν τις πόρτες και, μόλις οι Αθηναίοι μπήκαν μέσα, τις ξανάκλεισαν γρήγορα.
Οι νεαροί και οι κοπέλες φόβονταν, πολύ αλλά ο Θησέας τους είπε: "Μη φοβάστε, γιατί εγώ θα σας γλιτώσω. Ακολουθήστε εμένα με ανδρεία." Τότε το παλικάρι προχώρησε στο σκοτάδι με το ξίφος και το κουβάρι.
Αφού βάδισαν μία μαρκιά απόσταση, άρχισαν να ακούν ένα μεγάλο θόρυβο, δηλαδή, γρήγορα βήματα και φοβερά μουγκρητά. Ξαφνικά ο Μινώταυρος εμφανίστηκε μπροστά τους και όρμηξε πάνω στο Θησέα. Ο πρίγκιπας δεν φοβήθηκε, αλλά πάλεψε γενναία. Κατόρθωσε να πιάσει το κεφάλι του θηρίου με το αριστερό του χέρι και, με το δεξί, κάρφωσε το ξίφος στο στήθος του τέρατος. Τότε ο Μινώταυρος μούγκρισε δυνατά κι έπεσε στο χώμα.


Καθώς είδαν ότι το θηρίο είχε πεθάνει, όλοι χάρηκαν πάρα πολύ και άρχισαν να φιλούν τον ήρωα. Μετά τον ρώτησαν πώς θα μπορούσαν να βρουν την έξοδο του λαβυρίνθου μες στο σκοτάδι, και ο Θησέας τους είπε: "Αν τυλίξω προσεκτικά αυτό το κουβάρι που ξετύλιξα πριν, δεν θα είναι δύσκολο να βρούμε την έξοδο".
Όταν έφτασαν τις πόρτες της εξόδου, ο Θησέας και οι σύντροφοί του τις έσπασαν και περίμεναν μέχρι να νυχτώσει. Στο φως του φεγγαριού βγήκαν από το λαβύρινθο και έτρεξαν έως το πλοίο τους, όπου είδαν την Αριάδνη, η οποία πείμενε με αγωνία τους Αθηναίους. Όλοι μαζί επιβίβασαν και έφυγαν στην πόλη τους.
Ο έρωτας όμως δεν άφησε την Αριάδνη να αντιληφθεί ότι ο Θησέας δεν την ερωτεύτηκε ... αλλά αυτή είναι μία άλλη ιστορία.

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ

Η Ψυχή ήταν η μικρότερη και η ομορφότερη από τρεις αδελφές, θυγατέρες ενός βασιλιά της Ανατολίας. Η Αφροδίτη, που ζήλευε την κοπέλα για την ομορφιά της, έστειλε τον γιο της, τον Έρωτα, για να της ρίξει ένα βέλος από οξειδωμένο χρυσάφι, το οποίο θα την έκανε να ερωτευτεί τον απαισιότερο και τον ποταπότερο άντρα που θα μπορούσε να βρει. Αλλά ο Έρωτας την ερωτεύτηκε και έριξε το βέλος στη θάλασσα, και έπειτα, όταν η Ψυχή κοιμήθηκε, ο θεός την έφερε πετώντας έως τα δικά του ανάκτορα.
Για να αποφεύγει την οργή της μητέρας του, ο Έρωτας, αφού είχε φέρει πια την πριγκίπισσα στα ανάκτορα του, παρουσιάστηκε στα σκοτινά. Η Ψυχή δεν τον είδε, μόνο άκουσε μία φωνή που την προειδοποιούσε ότι δεν μπορούσε να τον δει ούτε ρωτήσει ποιος είναι αυτός αν δεν ήθελε να τον χάσει για πάντα.
Η Ψυχή δέχτηκε και έτσι την ημέρα ήταν μόνη της σε εκείνα θαυμάσια ανάκτορα και τη νύχτα ο μυστηριώδης νεαρός την επισκεπτόταν και έκαναν έρωτα.
Αν και η κοπέλα ζούσε πολύ ευτυχισμένη, μία νύχτα είπε στον αγαπημένο της ότι της έλειπε πολύ η οικογένεια της ξαι ότι ήθελε να την δει. Ο Έρωτας το δέχτηκε αλλά την προειδοποίησε ότι διάτρεχε ένα μεγάλο κίνδυνο αν έφυγε.
Ενώ κοιμόταν, ένας άνεμος την έφερε στο σπίτι της. Την επομένη μέρα, όταν οι δυο αδελφές της ήξεραν ότι ήταν εκεί πάλι, τη δέχτηκαν με χαρά αλλά καθώς τους είπε ότι έμενε σ' ένα ωραίο ανάκτορο μαζί με τον αγαπημένο της, αυτές ζήλεψαν πολύ.
Τότε τη ρώτησαν ποιος ήταν αυτός ο θαμαύσιος άντρας, και η Ψυχή, που δεν μπόρεσε να τους εξηγήσει πώς ήταν επειδή δεν τον είχε δει ποτέ, δίστασε και τελικά ομολόγησε στις αδελφές της όλη την αλήθεια.
Οι αδελφές την έπεισαν να ανάψει μία λάμπα στο σκοτάδι της νύχτας και να παρατηρήσει τον άντρα της ενώ κοιμόταν, γιατί μόνο ένα τέρας θα ήθελε να κρύψει την δική του εμφάνιση.
Όταν η κοπέλα έκανε ο, τι εκείνες τη συμβούλεψαν, ανακάλυψε ότι ένας όμορφος νεαρός κοιμόταν δίπλα της. Αλλά ένας κομπός βρασμένο λάδι έπεσε πάνω στο πρόσωπο του και ο Έρωτας ξύπνησε. Τότε ο θεός, κρατώντας την υπόσχεση του, έφυγε απογοητευμένος για να μη γυρίσει ποτέ.
Χωρίς την προστασία του Έρωτα, η Αφροδίτη ανακάλυψε την Ψυχή και την έκελισε στα ανάκτορα της για να τη τιμωρήσει. Η θεά της ανάθεσε ορισμένα καθήκοντα, που ήταν σχεδόν αδύνατο να γίνουν. Μόλις τέλειωσε αυτές τις δουλειές, η Αφροδίτη της παρέγγειλε να πάει στον Άδη και να ζητήσει από την Περσεφόνη μία φιάλη μαγικό νερό.


Η θεά της απαγόρεψε να ανοίξει εκείνη τη φιάλη, αλλά δυστυχώς η Ψυχή ξέχασε ο,τι της είχε πει η Περσεφόνη και, όταν γύριζε, άνοιξε τη φιάλη και αμέσως ένας βαθύς ύπνος την έπιασε.
Στο μεταξύ, ο Έρωτας ήταν απελπισμένος γιατί δεν μπορούσε να ξεχάσει την Ψυχή και επομένως αποφάσισε να την ψάξει.
Όταν την είδε και αντιλήφθηκε ότι η κοπέλα κοιμόταν με ένα μαγικό ύπνο, πέταξε προς αυτή και την ξύπνησε ριχνόντας την ένα χρυσό βέλος. Μετά, ο Έρωτας ανέβηκε στον Όλυμπο και ζήτησε από το Δία να του επιτρέψει να παντρευτεί αυτή τη θνητή γυναίκα.
Τελικά ο Δίας του έδωσε την άδεια και επίσης η Αφροδίτη συγχώρησε την κοπέλα.

En este enlace podéis deleitaros con las descripciones más interesantes de los principales dioses griegos:

Dioses del Olimpo